سلام.
امروز
فقط و فقط و فقط
می نویسم:
- دلم را چه شد؟
دلم را...؟
التماس دعا.
در بین هزاران راه، فقط یک راه هست که به بی نهایت می رسد. و ما آیه آیه ی آن را، برای شما هجی خواهیم کرد.
بنا به قول و وعده ای که داده بودیم؛ روز ولادت امام مهربانی ها، حضرت علی بن موسی الرضا(ع) وبلاگ گروهی« آیه های بی نهایت» را تاسیس کردیم تا این وب را با عشق به آقا عجین کرده و ماندنمان را جاودانه سازیم.
از زمین تا بهشت برین نردبانی قرار دارد که ما با رعایت رسم پابرهنگی، پله پله از آن بالا خواهیم رفت تا به جایگاه ابتدایی خویش دوباره برگردیم. بهشتی که حق هر انسان پابرهنه ای است!
« آیه های بی نهایت» حاصل تلاش چندین ماهه ی عزیزانی است که از این پس، ثانیه های خویش را با شما تقسیم خواهند کرد؛ تا با هم، پابرهنگی را تجربه کنیم و در زمین پر وسعت خدا، سبک بال گام برداریم.
ما را با گامهای ثمر بخش خویش، به سوی راهی دوردست که مقصدش خداست؛ همراهی کنید. منتظرتان هستیم.
وعده گاه ما: www.ayehayebinahayat.blogfa.com
مدیریت موقت وب: س.م.قاصدک
تمامِ من،
یک... هویت است.
شناسنامه ای که می گوید:
...
نامِ من: قاصدک است
و تولد من: امروز است و فردا و فرداها
و خانه ی من: آسمان است
همان جا که شناسنامه ام صادره از آنجا است
و نام پدر و مادر من: ابر و باران
...
اگر روزی،
شناسنامه ام گُم شود؛
تمامِ من، فراموش خواهد شد؟
التماس دعا.
سلام.
باز دوباره برگه های تقویم عمرمون ورق خورد و رسیدیم به ولادت آفتاب، امام رضا(ع).
باز دوباره حال و هوای دل یه طور دیگه است. انگار خدا بهت دو تا بال داده تا یه روز مثل فرشته های مقربش پرواز رو تجربه کنی. هر جا که قدم می ذاری سور و سات جشن به پاست و بوی اسپند و عود فضا رو پر کرده.
هر کسی، و از هر جایی به عشق آقا شال و کلاه کرده و راهی حرم شده. خیابونهای منتهی به حرم بسته است. باید پای پیاده راهی بشی. وقتی قدم به این خیابونها میذاری؛ وقتی گنبد طلای آقا از دور بهت چشمک میزنه؛ بغض توی گلوت خونه میکنه. خستگی برات مفهوم نداره، فقط می خوای برسی به حرم و یه زیارت ناب و خالصانه داشته باشی؛ شاید بغضت بشکنه و به آرامشی که می خوای برسی.
به در ورودی حرم که می رسی؛ وقتی اذن دخول می خونی؛ وقتی می گی:
« خدایا! من بر دری از درهای خانه های پیامبرت ایستاده ام.- که درودهای فراوان تو بر او و خاندانش باد- و تو مردم را از ورود به آن بدون اجازه ی او منع نمودی و فرموده ای: ای اهل ایمان! به خانه های پیامبر داخل نشوید مگر آن که به شما اجازه ی ورود داده شود.»
چشمه ی چشمت از اشک لبریز میشه! دلت می شکنه و با خودت می گی:« نکنه لایق اجازه نباشم؟!» اون وقت ادامه میدی و کسب اجازه می کنی:
« ای رسول خدا آیا داخل شوم؟ ای حجت خدا آیا داخل شوم؟ ای فرشتگان مقرب خدا که ساکنان این مشهد مبارک هستید، آیا داخل شوم؟ ای سرورم، مرا در ورود اذت فرمای. بهترین اجازه ای که تاکنون به یکی از دوستانت مرحمت نموده ای، چنان که من شایسته ی این اجازه نباشم، شما اهل مرحمت هستید.»
اینجا ست که دیگه اشکت بی اختیار بر کوه گونه هات جاری میشه و این یعنی: پذیرفته شدی. آقا بهت اجازه داده که به صحن و سراش پا بذاری.
حالا دیگه با هر قدمی که برمی داری، بال فرشته ها فرش قرمز زیر پاته.
امروز آقا یه جور خاص به زائرهاش نگاه میکنه! چه اونهایی که اینجا تو صحن و سراش پا میذارن؛ و چه اونایی که دلشون رو به پنجره ی فولاد آقا گره زدن! پس قدر خودتو بدون و توی دعای سبز و آسمونیت یاد منم باش!
خوشا به سعادتت.
التماس دعا.
سلام.
امشب تمام حوصله ام را،
در یک کلام کوچک، در تو
خلاصــه کرده ام.
ای کـــاش، می شــــــد؛
یک بار، تنها همین یک بار
تکرار می شدی!
و تو...
نه تنها تکرار نشدی بلکه...
قطار رفت... تو رفتی... تمامِ ایستگاه رفت...
و من چقدر ساده بودم؛
که سال های سال، به انتظار تو،
کنار قطار رفته ایستادم؛ و به نرده های قطار رفته، تکیه دادم!
تکیه دادم به امید آمدنت!
اما...
اما... با این همــه
تقصیر من نبود که با این همه...
با این همه امید قبولی،
در امتحان ساده ی تـو رد شوم.
اصلاً نه تو، نه من!
تقصیـــر هیـــچ کــس نیست...
از خوبی تو بود که من
بـد شـدم!
آری...
از تمام راز و رمزهای عشق،
جز همین سه حرف ساده ی میان تهی
چیز دیگری سرم نمی شود
ولی... راستی
دلم که می شود!
با این همه...
دلایلت، دلایل مناسبی برای ندیدنم نیست.
اینجا، همه هر لحظه می پرسند:
- حالت چطور است؟
اما کسی، یک بار از من نپرسید:
- بالت؟
حتی تو!
تویی که بارها و بارها گفتی:
مبادا آسمان بی بال و بی پـر
مبادا در زمین دیــــوار بــی در
مبادا هیچ سقفی بی پرستو
مبادا هیچ بامی بـــی کبــوتـر
پس چرا ندیدی ام؟
چرا بال پروازم را شکستی؟
عزیز دل،
حرفهای ما هنوز ناتمام...
تا نگاه می کنی وقت رفتن است.
باز هـم همان حکایت همیشگی!
پیش از آن که باخبر شویم؛
لحظه ی عزیمت ما ناگزیر می شود.
آری... ای دریغ و حسرت همیشگی!
ناگهان
چقدر زود
دیر می شود!
تکرار شو... بمان... حالم را بپرس...
دوستم بدار... قبل از این که ناگهان زود دیر شود...
مرا ببخش... به وسعت بزرگی ات...
..:: سالروز مانایی قیصر امین پور مبارک ::..
التماس دعا.
سلام.
یک ماه... گذشت!
و من هر روز برای ثانیه ثانیه ی نیامدنم، بهانه ای آوردم!
بهانه هایی که گهگاه، یارای باورش در خودم نیز نبود! فقط بهانه بود و هیچ!
و نمی دانم که چرا حالا، یکهو و بی هوا، هوای تو را کرده ام؟
بهانه های نیامدنم تمام شده یا تو بهانه ی ماندنی؟
هر چه که هست؛
اکنون... بهانه ی حضور است و بس!
دیگر دلم از آنِ من نیست که به اختیارِ من عمل کند!
دیگر زندگی ام از آنِ من نیست که به اختیارِ من سمت و سو گیرد!
اکنون... دل و زندگی ام از آنِ توست!
تویی که صادقانه باورم کردی و ماندی تا... بمانم!
تویی که به واسطه ی حضورت، عطرِ محبت، میان ماه و من عادلانه قسمت شد!
دیشب، قاصدکی مهمانِ دلم شد!
قاصدکی که یکی از بهانه های آغاز دوباره ام شد و... بهانه ی ماندنم!
قاصدک با خود، لبخندِ خدا را به ارمغان آورده بود!
و من آمدم! آمدم تا آمدنم پاسخی باشد بر لبخندِ پر محبتِ خدا، به دلم!
آیا حاضری باز هم مرا به خانه ی دلت میهمان کنی؟
آیا هنوز هم می توانم حرفها و دل گفته هایم را برایت بازگو کنم؟
من آمده ام که بمانم؛ برای همیشه و تا وقتی زنده ام!
اگر تو بخواهی؛ می خواهی؟؟؟؟؟؟؟
پی نوشت:
بنا به خواست و صلاح دید جناب پدر، از این پس نام من در کامنت ها و نظراتی که در بلاگهای پر محبتتون می ذارم؛« س.م.قاصدک» خواهد بود. از طریق تمامی بلاگهایم:« قاصدک»،« اینجا، مقصد خداست» و« آیه های بی نهایت» که شروعِ کارش، هشتم آبان ماه خواهد بود.
التماس دعا.
سلام.
مثل سهراب که گفت:
- باید امشب بروم.
باید امشب، چمدانی را که به اندازه ی تنهایی من جا دارد؛ بردارم.
و به جایی بروم که درختان حماسی پیداست.
باید امشب بروم.
چه کسی بود صدا زد:
- سهراب؟
قاصدک می گوید:
- باید امشب بروم.
باید امشب، چمدانی را که به اندازه ی دلتنگی من جا دارد؛ بردارم.
و به جایی بروم که صداقت پیداست.
که لطافت جاری است.
که دلم با دل تو همراه است.
باید امشب بروم.
چه کسی بود صدا زد:
- .......؟
دُرُست دیدین! باید امشب برم. به علت وقایعی که اخیراً، اینجا، برام افتاده؛ باید برم.
آهای... با توأم... ذهنتو منحرف نکن... مگه همیشه واسه ی وقایع تلخ باید رفت؟! گاهی بهترین اتفاقات زندگی آدمها هم، ارزش رفتن دارند. باید برم... باید برم و برای رفتنم کلی دلیل دارم که کاش... کاش می تونستم مثل همیشه صریح و روشن بیانشون کنم! اون وقت تو این جوری متعجب نمی شدی! کاش...
باید برم تا با رفتنم به خودم و چند نفری که امیدوارم خودشون متوجه بشن که مصداق این متن اونها هستن؛ فرصت بدم... فرصت بدم تا خاطرات قشنگمون فراموش بشه!- تعجب نکن! این فراموشی لازمه!-
باید برم و توی سکوت مبهم ثانیه ها گم بشم و فریاد بزنم. فریاد بزنم که هستم. که می خوام باشم اما... مجبورم که نباشم!
+
یه روز خیلی دور، واسه ی« 2 روز» عزیز که چند وقتی اینجا نبود و حسابی جای خالیش حس میشد! گفتم که چرا سکوت برام مبهمه!؟ حالا به تو هم می گم:
به عقیده ی من، سکوت زمانی معنی پیدا می کنه؛ که تو تنهای تنها باشی!- خودت و خودت!- فکر نمی کنم کسی نظرش غیر از این باشه! هست؟
حالا که نظرت با نظر من یکیه؛ یه سوال دارم ازت: - آیا وقتی خدا همه جا هست؛ تنهایی معنی داره؟
+
باید برم...
شده تا حالا از اینکه کسی بهت اعتماد داره؛ بترسی؟
من از اینکه، اینجا، یه عده بهم اعتماد دارند؛ ترسیدم. اون طوری نگام نکن! اشتباه می کنی؛ مثل همیشه! ذهنتو به زیبایی عادت بده! سعی نکن همیشه بُعد منفی زندگی رو ببینی! نگاه قشنگ همه چیز رو دُرُست می کنه؛ حتی تلخ ترین مسائل زندگی رو!
من از اعتمادشون نترسیدم! ترسیدم چون... اعتمادشون باعث شد؛ حرفهایی رو بزنند که نباید! حرفهایی رو بشنوم که نباید! حرمت هایی رو کنار بذارند که نباید! بچگی هایی رو بکنند که نباید! قیمت این بچگی ها برای من خیلی سنگین تموم شد! خیلی... سنگین تموم شد!
+
نمی گم بچگی کردن بده! نه! بچگی کردن قشنگه اما نه تو سن و سال من و شما! نه برای بعضی از مسائل حساس!
بچه ها، صداقتشون بیش از حده! بچه ها، طرف مقابلشونو برای حرف زدن کند و کاو نمی کنند!- منظورم اینه که بی اختیار هر حرفی رو و به هر کسی می زنند!- بچه ها، پاک اند و پاکیشون بی مرزه! و اینها همه اش قشنگه ولی تو سن بچگی!
وقتی بزرگی، نباید حد و مرزِ وجودی خودت و دیگران رو نادیده بگیری و هر حرفی رو به زبون بیاری! به این قضیه خیلی فکر کن! خیلی... خیلی...
+
اعتماد بعضی از شماها، بی اعتمادی رو به من داد! من ترسیدم. آره من... ترسیدم.
باید برم تا با رفتنم کمی از این اعتماد فاصله بگیرم.
باید برم... باید... برم!
رفتنم به معنیِ نبودن مطلق نیست!
هستم؛ ولی اینجا... نه! هر وقت تو این پست، کامنتی تایید شد؛ نشونه ی اومدنمه! پس اگه خواستی بودنمو حس کنی؛ اگه بودنم برات مهم بود؛ گهگاه به لینک زیر هم سری بزن!- اینجا، مقصد خداست!-
www.interview-with-god.blogfa.com
+
می دونم که پست این دفعه یه جور دیگه بود. می دونم که سربسته حرف زدنم؛ حسابی ذهنتو پر از علامت سوال کرد. می دونم که شاید موج منفی ذهنتو درگیر کنه و اینجا رو برای همیشه فراموش کنی! می دونم که ممکنه هزار جور فکرهای ناجور در مورد من بکنی! همه ی اینها رو می دونم اما... چاره ای نداشتم؛ جز این چند سطر رو نوشتن و رفتن!
باید حرف می زدم ولی نتونستم. کلی تمرین کردم که به اشخاص مورد نظر بگم که من... اما نشد. نتونستم. فقط تو رو خدا... هیچ چی!... بی خیال!... دیگه برام مهم نیست!...
تا ماه آینده- البته اگه با این پست فراموشم نکردی- خدانگهدار...
التماس دعا.